លោកយ៉ុងប៊ុនធឿនដែលជាអ្នកអប់រំដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ម្នាក់

លោកយ៉ុងប៊ុនធឿនដែលជាអ្នកអប់រំដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ម្នាក់


អតីតអ្នកជំងឺហង់សិនម្នាក់ឈ្មោះយ៉ុងប៊ុនធឿនបានចែករំលែករឿងរ៉ាវរបស់គាត់ពីការជំនះពីជំងឺហង់សិននិងភាពក្រីក្រដោយហៅបានថាការបង្រៀនអ្នកក្រដូចគ្នា។
ក្នុងវ័យ 30 ឆ្នាំលោកយ៉ុងប៊ុនធឿនបច្ចុប្បន្នជានាយកសាលាបឋមសិក្សាតូចមួយនៅក្នុងភូមិមួយក្នុងខេត្តកំពង់ស្ពឺភាគខាងត្បូងនៃប្រទេសកម្ពុជា។ ភូមិនេះត្រូវបានកសាងឡើងនៅទសវត្សឆ្នាំ 1980 ដោយយោធិនពិការដោយសារសង្គ្រាម។
ប៊ុនធឿនគឺជាអ្នកស្រុកស្រែម្នាក់ដែលរស់នៅចម្ងាយ 100 គីឡូម៉ែត្រពីទីប្រជុំខេត្តកំពង់ស្ពឺ។ រឿងរ៉ាវជីវិតរបស់គាត់ត្រូវបានពើបប្រទះដោយសំណាងអាក្រក់មួយ។ គាត់កើតមកក្នុងគ្រួសារមួយដែលមានបងប្អូន 7 នាក់ហើយបងប្អូន 4 នាក់ក្នុងនោះមានប៊ុនធឿនខ្លួនឯងដែរមានជំងឺហង់សិន។ ជានិស្សិតម្នាក់ដែលមានទេពកោសល្យគាត់អាចបន្តការសិក្សានៅសកលវិទ្យាល័យទោះបីជាឪពុកម្តាយរបស់គាត់មានភាពក្រីក្រខ្លាំងយ៉ាងណាក៏ដោយហើយក៏ដោយសារតែភាពអត់ធ្មត់ការតស៊ូនិងការគាំទ្ររបស់អង្គការ CIOMAL ផងដែរ។
គាត់បាននិយាយថា “រោគសញ្ញាដំបូងនៃជម្ងឺនេះបានកើតឡើងនៅពេលខ្ញុំមានអាយុ 15 ឆ្នាំ” ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនដឹងថាវាជាស្អីនោះទេ។ នៅពេលខ្ញុំមានអាយុ 18 ឆ្នាំជើងរបស់ខ្ញុំម្ខាងមានបញ្ហា។ វាចុះខ្សោយហើយខ្ញុំត្រូវអូសវានៅពេលខ្ញុំដើរ។ ខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងនៅពេលដឹងថាខ្ញុំមានជំងឺហង់សិន។ ខ្ញុំធ្លាប់បានលឺថាអ្នកដែលរងផលប៉ះពាល់ពីជំងឺហង់សិនត្រូវបានគេបណ្តេញចេញពីភូមិហើយពួកគេត្រូវរងទុក្ខវេទនាដោយមិនអាចរកទីជំរកសមរម្យបាននៅគ្រប់ទីកន្លែងនៅក្នុងប្រទេស។ ខ្ញុំមានការព្រួយបារម្ភខ្លាំងណាស់ហើយឪពុកម្តាយរបស់ខ្ញុំក៏មានការព្រួយបារម្ភខ្លាំងដែរ។ ពួកគេបានធ្វើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដើម្បីស្វែងរកថ្នាំដែលខ្ញុំត្រូវការអោយមកខ្ញុំ។ ពួកគេបានចំណាយលុយទាំងអស់របស់ពួកគេទៅលើគ្រូពេទ្យអ្នកព្យាបាលនិងគ្រូទស្សន៍ទាយ … គ្រាន់តែពីរឆ្នាំក្រោយមកយើងបានឮអំពីមជ្ឈមណ្ឌលស្ដារលទ្ធភាពពលកម្មជនពិការដោយសារជំងឺហង់សិនគៀនឃ្លាំង KKLRC ដែលគ្រប់គ្រងដោយអង្គការ CIOMAL នៅរាជធានីភ្នំពេញ។ ទីបំផុតនោះហើយជាកន្លែងដែលខ្ញុំទទួលបានការព្យាបាលដ៏មានប្រសិទ្ធិភាពហើយខ្ញុំដឹងថាជំងឺនេះអាចត្រូវបានព្យាបាលជាសះស្បើយហើយមនុស្សដែលមានជំងឺហង់សិននៅតែមានអនាគតល្អដូចគេដូចឯង។
វាក៏ជាចំណុចប្រសព្វមួយដែលលោកប៊ុនធឿនបានជួបប្រពន្ធរបស់គាត់ដែលជាកម្មករកាត់ដេរហើយក៏ក្លាយជាម្តាយរបស់កូនពីរនាក់ផងដែរនាពេលបច្ចុប្បន្ន។ គាត់បាននិយាយថា”យើងបានជួបគ្នាតាមទូរស័ព្ទ។ នាងបានច្រឡំលេខដោយចុចហៅមកខ្ញុំ”។ ប៉ុន្តែយើងបានបន្តនិយាយគ្នាអស់រយៈពេលជាងមួយឆ្នាំ។ ខ្ញុំមិនដែលឃើញរូបនាងសូម្បីតែនៅក្នុងរូបភាព។ នៅពេលគ្រូពេទ្យវះកាត់របស់អង្គការ CIOMAL បានធ្វើការវះកាត់នៅលើជើងរបស់ខ្ញុំក្នុងឆ្នាំ 2011 គាត់បានមកជួបខ្ញុំ។ នាងដឹងថាខ្ញុំមានរោគហង់សិនប៉ុន្តែនាងមិនដែលសួរនាំខ្ញុំទេរឿងនេះ។ យើងក៏មិនដែលបាននិយាយអំពីវាដែរ។ ខ្ញុំបានស្នាក់នៅមន្ទីរពេទ្យពីរខែហើយនាងបានរៀបចំមកស្នាក់នៅជាមួយខ្ញុំនិងមើលថែរខ្ញុំអស់រយះពេលមួយខែ”។
គាត់បានបន្តថា”បីឆ្នាំក្រោយមកយើងបានរៀបការ ។ តែដំបូងខ្ញុំត្រូវបញ្ចប់ការសិក្សារបស់ខ្ញុំសិន – ខ្ញុំបានចាប់ផ្តើមរៀននៅឆ្នាំ 2009 ។ ខ្ញុំក្រីក្រខ្លាំងណាស់តែខ្ញុំបានស្គាល់និងស្នាក់នៅជាមួយក្មេង ៗ ដែលមានប៉ាម៉ាក់ជាអ្នកមានដោយពួកគេមិនសូវចាប់អារម្មណ៍រៀនសូត្រប៉ុន្មានទេ។ ពួកគេបានព្រមព្រៀងជាមួយខ្ញុំថាពួកគេនឹងឱ្យលុយខ្ញុំសម្រាប់មេរៀនសំភារះនិងអាហារហើយខ្ញុំនឹងអនុញ្ញាតឱ្យពួកគេថតចម្លងរបាយការណ៍សិក្សារបស់ខ្ញុំ។ ពួកគេគ្រាន់តែផ្លាស់ប្តូរឈ្មោះហើយបង្ហាញវាដល់ឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេ។ តាមវិធីនេះពួកគេអាចគេចសាលាមិនចូលរៀនបាននៅពេលខ្ញុំសិក្សានៅកន្លែងរបស់ពួកគេ”។
ខ្ញុំតែងតែធ្វើការបន្ថែមពីលើការសិក្សារបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានចាប់ផ្តើមធ្វើជាគ្រូបង្រៀននៅសាលារៀនតូចមួយនេះមុនពេលពួកគេបានផ្តល់ឱ្យខ្ញុំនូវតំណែងជានាយកសាលា។ កុមារដែលមកទីនេះគឺក្រីក្រខ្លាំងណាស់។ អ្នកខ្លះមកពីឆ្ងាយណាស់ពួកគេដើរដោយថ្មើរជើងហើយពេលខ្លះមិនបានបរិភោគអ្វីផង។ ខ្ញុំចង់ផ្តល់ឱ្យពួកគេនូវចំណេះដឹងដើម្បីឱ្យពួកគេអាចធ្វើបានល្អនៅក្នុងជីវិតរបស់គេផងដែរ “។

 

 

 

 

 

 

 

លោកយ៉ុងប៊ុនធឿនអាចបន្តការសិក្សាដោយទទួលបានអាហារូបករណ៍ពីមូលនិធិ Peter Donders Foundation ។ គាត់គឺជាសមាជិកក្រុមប្រឹក្សាប្រតិបត្តិនៃសមាគមជនពិការដោយសារជំងឺឃ្លង់កម្ពុជា។