ការរុករកករណីថ្មីដើម្បីទប់ស្កាត់ជំងឺហង់សិន(ឃ្លង់)

ការរុករកករណីថ្មីដើម្បីទប់ស្កាត់ជំងឺហង់សិន(ឃ្លង់)

មូលនិធិស៊ីអូម៉ាល់បានធ្វើសកម្មភាពយ៉ាងសកម្មក្នុងការប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងជម្ងឺហង់សិន (ឃ្លង់)នៅកម្ពុជាអស់រយៈពេលជាង ២៥ ឆ្នាំមកហើយ។ ការងាររបស់យើងផ្តោតលើការរកឃើញដំបូងនៃជម្ងឺហង់សិន(ឃ្លង់)ថ្មីៗ ដូច្នេះអ្នកដែលរងផលប៉ះពាល់អាចត្រូវបានព្យាបាលឱ្យបានឆាប់នៅពេលដែលរោគសញ្ញាដំបូងលេចឡើងហើយដូច្នេះអ្នកជម្ងឺអាចជៀសវាងមានស្លាកស្នាមជារៀងរហូត។

“ អ្វីដែលគួរឱ្យរន្ធត់បំផុតអំពីជម្ងឺហង់សិន(ឃ្លង់)គឺអ្នកមិនស្លាប់ដោយសារជំងឺនេះទេ” ។ សម្តីទាំងនេះត្រូវបានគេនិយាយនៅក្នុងសន្និសិទដោយបុរសជនជាតិឥណ្ឌូនេស៊ីខ្លួនឯងដែលមានជំងឺនេះ។ ការទទួលយកសោកនាដកម្មដែលបានរស់នៅដោយអ្នកដែលរងផលប៉ះពាល់ពីទុក្ខវេទនានេះ។ ប្រសិនបើពួកគេមិនត្រូវបានគេព្យាបាលឱ្យទាន់ពេលវេលាទេនោះ ពួកគេនឹងឃើញរាងកាយនិងអវយវៈរបស់ពួកគេប្រែទៅជាខូចទ្រង់ទ្រាយហើយជាគោលដៅនៃការផាត់ចេញនិងមាក់ងាយពេញមួយជីវិត។

នៅប្រទេសកម្ពុជាស៊ីអូម៉ាល់កំពុងធ្វើការស្រាវជ្រាវរកករណីថ្មីនៃជម្ងឺហង់សិន(ឃ្លង់)។ ដើម្បីធ្វើដូចនេះដោយមានការសហការជាមួយបុគ្គលិកមកពីកម្មវិធីជាតិលុបបំបាត់ជំងឺឃ្លង់ (NLEP) ក្រុមការងារស៊ីអូម៉ាល់ចុះជួបអតីតអ្នកជំងឺ ដើម្បីរកករណីជម្ងឺហង់សិន(ឃ្លង់)ថ្មីៗក្នុងចំណោមអ្នកជិតខាងនិងសាច់ញាតិរបស់ពួកគេហើយព្យាបាលពួកគេឱ្យបានឆាប់ដើម្បីកុំអោយរាលដាលដល់មនុស្សដែលមានសុខភាពល្អ។

រហូតមកដល់ឆ្នាំ ២០១១ ស៊ីអូម៉ាល់បានអនុវត្តគោលនយោបាយរកឃើញអកម្ម (យុទ្ធនាការផ្ដល់ព័ត៌មាន ការបណ្តុះបណ្តាលបុគ្គលិកសុខាភិបាល ការចូលរៀននិងព្យាបាលអ្នកជម្ងឺនៅមជ្ឈមណ្ឌល) និងស្វែងរកមតិគាំទ្រឱ្យកម្មវិធីរបស់ខ្លួនបញ្ចូលទៅក្នុងសេវាកម្មសុខភាពជាតិ។ ប៉ុន្តែក្រសួងសុខាភិបាលមិនមានថវិកាគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងជំងឺនេះទេហើយព្រមទាំងបុគ្គលិកសុខាភិបាលជាតិខ្វះការបណ្តុះបណ្តាល។

វដ្តដំបូងនៃការរកឃើញដំបូងបានកើតឡើងពីឆ្នាំ ២០១១ ដល់ឆ្នាំ ២០១៥ ហើយជាលទ្ធផលបានរកឃើញករណីថ្មីជាង ៥០០ ករណី។ ទិន្នន័យដែលប្រមូលបានក៏ត្រូវបានប្រើដើម្បីកំណត់វិសាលភាពនៃសកម្មភាពសម្រាប់វដ្តទីពីរនិងបង្រួបបង្រួមស្ថិតិស្តីពីស្ថានភាពជម្ងឺហង់សិន(ឃ្លង់)នៅកម្ពុជា។

វដ្តទី ២ បានចាប់ផ្តើមនៅចុងឆ្នាំ ២០១៧ ហើយបច្ចុប្បន្នកំពុងដំណើរការ។ នៅឆ្នាំ ២០១៨ យុទ្ធនាការចំនួន ៥ ត្រូវបានអនុវត្តនៅតាមខេត្តកំពង់ធំ កំពង់ឆ្នាំង កំពត និងកំពង់ចាម។        ក្នុងរយៈពេល ៨ សប្តាហ៍ករណីរកឃើញជម្ងឺហង់សិន(ឃ្លង់)ថ្មីចំនួន ៥៧ ករណីត្រូវបានរកឃើញក្នុងនោះមានកុមារ ៦ នាក់អាយុក្រោម ១៥ ឆ្នាំ។ ក្រុមការងារ CIOMAL និង NLEP បានចុះសួរសុខទុក្ខអតីតអ្នកកើតជម្ងឺហង់សិន(ឃ្លង់)ចំនួន ២៦៨ នាក់និងបានពិនិត្យសាច់ញាតិរបស់ពួកគេចំនួន ៤៧០ នាក់និងអ្នកជិតខាងចំនួន ៣.៧៤៣ នាក់។

នៅឆ្នាំ ២០១៩ ក្រុមការងារបានធ្វើដំណើរទៅខេត្តរតនគិរីនៅភាគឥសាន្តនៃប្រទេសកម្ពុជាដើម្បីអនុវត្តគម្រោងសាកល្បងនៅទីនោះ។ នៅក្នុងខេត្តដាច់ស្រយាលដែលរស់នៅដោយជនជាតិដើមភាគតិចដែលមិននិយាយភាសាខ្មែរ ការភ័យខ្លាចនៃការបណ្ដេញចេញគឺខ្លាំងណាស់ដែលអ្នកភូមិនឹងរត់ភៀសខ្លួននៅពេលពួកគេដឹងថាពួកគេមានជម្ងឺហង់សិន(ឃ្លង់)។ ជំនឿក្នុងតំបន់តម្រូវឱ្យមនុស្សណាម្នាក់ដែលរងគ្រោះដោយជំងឺធ្ងន់ធ្ងរ ត្រូវបានគេបណ្តេញចេញពីភូមិដើម្បីឱ្យសមាជិកសហគមន៍ដទៃទៀតចៀសវាងវាសនាដូចគ្នា។

នៅតំបន់ដាច់ស្រយាលទាំងនេះ គេត្រូវធ្វើការងារដ៏ធំមួយដើម្បីលើកកម្ពស់ការយល់ដឹងនិងផ្សព្វផ្សាយព័ត៌មានដើម្បីអោយអ្នកភូមិលែងភ័យខ្លាចហើយអាចជឿជាក់ថានឹងទទួលការព្យាបាល។ ក្រុមការងារត្រូវប្រើអ្នកបកប្រែដើម្បីបញ្ជូនព័ត៌មានដល់អ្នកស្រុក។ ស៊ីអូម៉ាល់កំពុងចាប់ផ្តើមលើការខិតខំរយៈពេលវែងនេះ។